Scribblings & Scratchings

Muse, Lanxess Arena Köln, 16/11/2009

Scribblings & Scratchings ligt al sinds de zomer op zijn gat. Maar met een volle muziekagenda voor de boeg (en al een deel net achter de rug) vind ik alvast genoeg motivatie om op z'n minst deze site op muziekgebied te blijven vullen. Al was het maar voor mijn eigen archiefje.
Een verse portie motivatie heb ik gisteren opgedaan in Keulen, in een megagrote arena waar het in tegenstelling tot de tegenwoordige waanzinnige verkooppraktijken in Nederland wel mogelijk was om een kaartje te kopen voor de (momenteel) rockband aller rockbands, Muse. Ik had wel weer eens zin in een avondje muziekles van Bellamy en co. Zo geschiedde.

Van het voorprogramma debacle van 2007 (volstrekt a-muzikaal gekrijs van the Noisettes) heeft Muse helaas weinig geleerd. Biffy Clyro had ik al eens op Pukkelpop gezien, en ben toen al na twee nummers gaan lopen. Nu was het verplicht een half uur te luisteren naar hun totaal overbodige, nietszeggende herrie. Ach, het scheelt dat het hoofdprogramma garant staat voor succes.

Muse zou Muse niet zijn als ook deze tour weer uitbundiger zou zijn dan de vorige. Anno 2009 gaan de drie mannen van Muse zelfs metershoog de lucht in, een spektakel dat dan misschien wat Spinal Tap elementen in zich heeft, maar dat desalniettemin aanvankelijk erg veel indruk maakt, met name bij het openingsnummer: het heavy groovende Uprising. De toon is gelijk gezet, het wordt weer stevig en vet vanavond! Een avond die me verbaast door het spaarzame gebruik van piano en een bijna gebrek aan rustige songs, juist omdat ik uit interviews had begrepen dat snaren- en toetsenvirtuoos Bellamy de laatste tijd meer neigt naar toetsenwerk. Wat mij betreft gelukkig heeft hij snel begrepen dat Muse live vooral draait om de gitaar.

Bellamy had er veel zin in, hij zong en speelde een stuk uitbundiger dan de laatste keer dat ik hem zag. Kan ook de met de locatie te maken hebben gehad..het is nogal een verschil om in de overweldigende Lanxess Arena te staan of in de spuuglelijke Brabanthallen. Hoe dan ook, Muse rockte en groovde als vanouds, met een show die naadloos aansloot op de muziek en die nergens geforceerd aandeed. Geen andere band zou met deze überpresentatie zijn weggekomen...Muse past het precies.

Muse kan bij mij weinig fout doen, daarvoor bezetten ze een te unieke positie in de rockwereld en staan ze op een te hoog niveau. Maar juist een band met deze status zou toch minimaal een set van twee uur mogen spelen. Anderhalf uur is echt te weinig. Daardoor blijft er (voor mijn smaak althans) te weinig ruimte over in de setlist voor verrassende songs. Het debuutalbum wordt tegenwoordig al helemaal overgeslagen, de opvolger krijgt gelukkig nog aandacht met Plug-in Baby en New Born (tegelijk hoogtepunten van de avond) maar helaas ook met Feeling Good. De drie volgende albums krijgen daarna de volle aandacht in de set, maar jammer genoeg zitten daar te weinig verrassingen in en speelt Muse met name met de tracks van Absolution een beetje op safe. Time is Running Out is een naar Musemaatsaven te makkelijke stadionrocker en Stockholm Syndrome sterk, maar begint toch wat sleetse plekken te vertonen. Wat mij betreft mogen deze crowdpleasers eens even in de ijskast om ze er over een paar jaar weer fris uit te halen. Fuck it, misschien ben ik wel te verwend. Uitsmijter Knights of Cydonia maakt dan weer alles goed en bezorgt me kippevel van top tot teen: dit is dé ultieme rockanthem, en als concertafsluiter niets anders dan briljant.
The Resistance wordt ongetwijfeld vervolgd in het festivalseizoen. Ik gok dat ome Jan in december al zijn eerste headliner voor Pinkpop bekend gaat maken.

En de Lanxess Arena (v/h Koln Arena), dat is een regelrechte toplocatie: groot (2 x ahoy), goed zitmeubilair, dito geluid, veel en aardig personeel, prima faciliteiten, een ideaal statiegeldsysteem voor de superhandige bekers bier (het handvat kun je aan de stoel hangen, het lijkt wel Amerika hier) in alle maten en smaken, en dat alles op loopafstand van het Keulse centrum. Begrijpelijk dus dat de helft van de aanwezigen uit Nederland en België leek te komen.

Chickenfoot, Bospop Weert 12 juli 2009

Pinkpop 2009

Over de afwezigheid van Depeche Mode - meer in het bijzonder de manier waarop de organisatie meende de vervanging te moeten regelen en presenteren - is genoeg gezegd en geschreven. Ondanks de treurnis om alwéér een puberaal radiopop bandje erbij op het programma, had ik toch veel zin om te gaan. Goed gezelschap, slaapplekken op 10 minuten lopen, het lekkerste bier en de altijd gezellige Limburgse sfeer zorgen daar wel voor. Het programma moet wel erg slecht zijn willen we niet gaan, zoals in 2008. 2009 is een ander verhaal, want de überhoofdact alleen al maakt het festival voor een groot deel geslaagd, en in ieder geval erg bijzonder. Tel daarbij Placebo, Madness, Franz Ferdinand, the Rifles, Rowwen Hèze, De Staat, Gaslight Anthem, the Killers en Pinkpop is - weliswaar met de hakken over de sloot - programmatechnisch geslaagd.

Daar staat helaas, het is al jaren zo, heel veel middelmatige, veilige, nietszeggende en oersaaie typische 3FM-pop en Haagse confectierock tegenover. Veel pap dus, met een paar erg mooie krenten. Weinig krenten weliswaar, maar wel ingrediënten die bijzonder lekker smaakten. Springsteen was groots, helaas met wegwaaiend geluid, doodzonde!! Verrassende set, veel oud werk maar voor mij persoonlijk te weinig nieuw materiaal.

Nee, dan Placebo. Het nieuwe album is nog niet eens uit en Brian Molko waagt zich aan een set die voor bijna de helft nieuw en daarmee grotendeels onbekend plaatwerk is. Gedurfd, maar het werkte wonderwel. Het was weer ouderwets genieten, iets dat ik een paar jaar al niet meer had ervaren. Na Meds vond ik Brian en co gezapig en volgevreten klinken en ogen. Anno 2009 is de voorheen kenmerkende agressie en felheid terug. Met dank aan een waanzinnig drumbeest (nieuweling Steven Forrest, gaat dat zien!) maar ook aan het lekker felle gitaarspel van Molko.

Franz Ferdinand dan! Goed als altijd, of beter zelfs. Met drie sterke platen op zak heeft de band een jaloersmakend repertoire dat ze fantastisch op de planken brengt. Alex en co hebben altijd zin en spelen nooit op routine. Ik was weer even vergeten wat voor fantastische liveband dit is. En daar waar veel genregenoten na één album en tournee vaak al door de mand vallen valt op hoe ijzersterk, op alle fronten, het arty viertal uit Glasgow opereert en daarmee beklijft.

Madness, fantastisch om die band eindelijk eens gezien te hebben. The Rifles..still going strong. Album twee rockt meer dan het debuut, wat ook live goed is te merken. Ik kan er niets aan doen maar heb eenmaal een zwak voor deze heerlijke pretentieloze band, ook live. Dit in tegenstelling tot de galmende copycats die na hen op de tentstage stonden.

Over pretentie gesproken: the Killers kunnen er ook wat van. Maar ook na een derde concert blijf ik de boys from Vegas een erg zwakke liveact vinden. Op plaat hebben ze het in zich om te knallen, live blijft daar veel te weinig van over en daar is niet alleen het gebrek aan charisma debet aan, ook een te beperkt muzikaal vakmanschap. Wat ook niet in hun voordeel werkte was het allerbedroevendste geluid. Het windje zorgde ervoor dat de toch al beperkte Landgraafse decibellen al na pak-em-beet 50 meter werden weggeblazen. Waarbij opgemerkt dat het zon- en maandag stukken beter was gesteld met het geluid, zeker op het noordpodium.

De Staat, daar is al veel lovends over geschreven. En ik kan niet anders dan al die hosanna dik te onderschrijven. Eindelijk weer eens een originele rockband uit Nederland, met onbetwiste internationale allure. Nederland muziekland is mainstream bij uitstek. En als hier al eens wat alternatieverigs bovenuit steekt heeft het altijd die onvermijdelijke hiphop-elementen. De Staat is geweldig, Nederlands (Nijmeegs!) én doet niet aan hip, hop, en rap. Een verademing.

Verder: leuk om Rowwen Hèze weer eens te zien (maar hoorden gezien de drukte duidelijk op het hoofdpodium thuis), was het aangenaam vertoeven bij een volwasser wordende the Kooks en was the Gaslight Anthem een interessante openingsact.

Drie dagen mooi weer maakte de boel af. Al met al een gezellige editie, met een paar hele sterke optredens, weinig in de categorie 'leuk gezien te hebben' en veel te veel artiesten die op de Sky Radio-stage hadden moeten staan. Daarmee is aangetoond dat de jongens en meisjes van feelgood zender 3FM een grotere invloed hebben op de programmering dan good old ome Jan. Wellicht een idee om naast een Pinkpop Classic editie een speciale dag in te ruimen voor de duffe Milows en Amy McDonaldsen van deze wereld om de gewone Pinkpop te zuiveren van deze saaie softe kwlgeesten.

Pinkpop-zondag: Koude Douche

Om 9 uur vanochtend werd ik - nota bene in Landgraaf - wakker met een SMSje van Ray: "hebben jullie je Krezip-shirt al klaargelegd?". Ik wreef de slaap uit mijn ogen, kneep in mijn wang, en na een vraag- en antwoord SMS werd het onvoorstelbare werkelijkheid: de huppelkutjesband uit Tilburg, waarschijnlijk gestuurd door hun trouwe en vooral onvoorwaardelijke sponsor huppelkutjesmuziekzender 3FM, neemt de plek in van - hou je vast - Depeche Mode. Ik heb nog geen media gezien verder, maar ik zie en hoor helemaal voor me hoe dit nieuws als fantaaaastisch zou zijn gespind door 3FM en diens loyale schoothond Jan. Dezelfde Jan die vorige week nog blakend van het zelfvertrouwen (of -overschatting?) op diezelfde zender aankondige achter mega-act Oasis aan te zitten. Kijk, dat zou nu een redelijke pleister op de wonde zijn geweest. Of houd je kop (want immers niet haalbaar zo kort dag), en laat een gat vallen in de programmering en vul deze desnoods op met een dubbeloptreden van Madness of Rowwen Hèze.
Ik voorspelde het al een paar dagen geleden:het zou me niks verbazen als Mister Pinkpop zonder blikken of blozen en vol trots een of ander Nederlands suf middle-of-the-road bandje het hoofdpodium op zou katapulteren. Racoon, Ilse de L..in muziekland Nederland is immers niets te gek (zie Bospop 2009). Maar ojee, zelfs het K-woord viel op een gegeven moment! De K-band uit Den Haag werd goddank direct ontkend. Maar ik was totaal vergeten dat er nog een andere K-band rondloopt. Dat die band niet meer bestaat, blijkt dus helemaal niet relevant. En dus mag zondag de K-band uit Tilburg haar afscheid nogmaals groots vieren. Voor 50.000 volstrekt ongeïnteresseerde toeschouwers.

Met de zaterdag- en zondagprogrammering van dit jaar had de pinkpoporganisatie weer iets aan respect gewonnen, vond ik (de maandag is volledig in handen gegeven van Beelen en De Breij, zo lijkt het, RIP). Helaas was het vanochtend, zo vlak voor aanvang, een ruwe ontwaking. Een grove schoffering van de muziekliefhebbers die verder kijken dan de landsgrens.  Geheel in de heersende benepen, dorpse SP-stijl van die andere Jan-malloot: who needs the world anyway.

Op naar Werchter Classic, 100% vrij van nederlandse K-bands! 100% 3FM-vrij.

(zie ook Headmusic voor een tekstuele voltreffer)

The Veils, Doornroosje Nijmegen 10 mei 2009

Een derde ijzersterke plaat uit, en ook met deze op zak tourt Finn Andrews met zijn cornuiten er flink op los. Doornroosje is de kleinste club van deze tour maar Finn lijkt het hier erg naar zijn zin te hebben, en dus staat hij op zondag voor de derde keer op de Nijmeegse planken. Volle bak, en al snel blijkt dat dit meer dan terecht is. Want zelfs met een zieke Andrews overtuigen the Veils alweer. Zonder toetsenist, en met een zo nu en dan vet rockende sound knalt het nieuwe materiaal van het podium. Geen nummers meer van the Runaway Found, hun debuterende topalbum. Jammer, ja, maar deze liveband kan zo geweldig inspirerend uit de voeten met het meer heavy en folky materiaal van Sun Gangs en Nux Vomica dat het geen gemis is. En Sophia, de frêle bassiste...haar verschijning maakt het plaatje helemaal af.

Voor een rake recensie met mooie foto's, check die van Niels op Kindamuzik. Foto's van de huisfotograaf vind je hier.

Martin Bril, 1959-2009

Nondeju! Nederland is een groot stuk fijnzinnige intelligentie kwijtgeraakt. Hoeveel je iemand kunt mogen, zonder hem ooit te hebben gekend. Martin Bril was zo iemand. Iedere dag was het genieten geblazen, waren zijn beeldende schrijfsels in de Volkskrant een soort van cadeautjes voor me, iedere dag weer. Onvoorstelbaar trefzeker, het kleine groot maken, het grote terugbrengen tot microproporties, taalkundig briljant en door zijn extreme inlevendheid en bezieling altijd een sensitieve snaar  weten te raken. Wat zal deze man door heel veel mensen vreselijk gemist gaan worden.
(en wat zou ie vandaag na dat JSF-gestuntel van draai- en uitstelPartij vd Arbeid een hilarisch stukje hebben gepend!)

London/Camden Town 14/18-3

It's been a long time.. Niet alleen is de laatste blog alweer een paar weken oud. Ook heb ik Londen al een tijdje links laten liggen, ondanks - of misschien dankzij - een hoop andere interessante steden die we de afgelopen jaren hebben bezocht. Het weerzien was er niet minder om. Integendeel, Londen wordt er mooier op met de jaren. Bovendien is de hoofdstad van the British Empire zo ontzettend groot, levendig en divers dat je altijd weer nieuwe facetten van de stad kunt ontdekken. Deze trip stond vooral in het teken van onze standplaats: Camden Town, warm en meer dan eens aanbevolen door Marco en Danniëlle. Geen moment hebben we spijt gehad van de keuze om dit bijzonder stukje Londen een paar dagen te mogen bewonen. Ons mooie hotel was dan misschien wel een beetje boven het budget...het was dan wel om de hoek - en met uitzicht op - de beroemde Camden Lock. Ideaal om je dag te beginnen, en nog idealer om er te eindigen met een lekker biertje aan het Regents Canal. Van harte aan te raden als je jong van hart bent en niet voor het cliché Londen wil kiezen. De Camden Lock mag dan misschien wat van haar glans verloren hebben in de loop der jaren (de projectontwikkelaars en aziatische copycat-marktlui hebben er het snelle geld ontdekt), de autenticiteit is er deels nog terug te vinden wat zeker geldt voor de rest van Camden Town.

Ook al was het er geweldig, de 4 dagen hebben we nog veel meer Londen verkend. Stadswandelingen uit goede reisgidsen, ideaal! Maar ook: pijnlijke voeten! Een greep: Southwark, stukje Docklands, the London Eye (a bit touristy maar te fantastisch om te laten schieten!), Regent's en St. James'Park, Notting Hill,Westminster, Marylebone, enz enz. Zoveel ook niet gezien, dus teruggaan is zeker weer een optie. Helemaal wanneer de pond nog steeds zo laag staat als tegenwoordig. Wie had gedacht dat een bezoek aan de locale Horeca in Londen goedkoper is dan in Nederland? It is real!

De foto's staan als vanouds op Karen's Flickr.

Op de loop voor je baas

Op 19 november 2007 riep ik op deze plek dat ik de zevenheuvelenloop van 2008 zeker weer zou gaan lopen, zo enthousiast was ik over de weg er naartoe (via het programma Nijmegen Loopt) én over de wedstrijd zelf. Deze uitspraak getuigde van weinig zelfkennis want al snel deed ik helemaal niets meer. Alléén lopen, daarvoor had ik simpelweg te weinig discipline. Doodzonde natuurlijk want een paar halfslachtige pogingen later lieten me duidelijk merken dat een sportloze aantal maanden betekende dat het opgebouwde sportieve werk teniet gedaan was. En om dan weer onderaan te moeten beginnen...alleen...zonder vaste lestijden, nee, dat lukte niet.

2008 ging dus voorbij zonder ook maar één serieuze hardlooppoging. Maar mijn werkgever bleek weer de redder in nood: ook in 2009 wordt er de mogelijkheid geboden om in groepsverband een speciaal programma te volgen dat uit zal moeten monden in de beroemde wedstrijd tussen Nijmegen en Groesbeek. 'Op de loop voor je baas' heet het, en behelst meer dan lopen alleen. Voor de beoogde 'gezonde levensstijl' komen coaches in actie en mag er gebruik worden gemaakt van de sportfaciliteiten van de uitvoerder van dit programma Seneca, onderdeel van de Hogeschool Arnhem-Nijmegen. Het zal allemaal wel, ik weet ook wel wat gezond eten is en wat niet. Maar dat andere doel, dat wil ik op deze manier graag weer nastreven.

Sinds gisteren zitten de eerste vijf x anderhalve minuut alweer in de benen! Vanaf het prachtige sportpark van gastheer en uitvalsbasis Nijmegen Atletiek (wat ziet een atletiekbaan er gaaf uit in het echt!) zijn de eerste meters gemaakt. Op naar meer!

Terug naar je maker!

In het mooie Darwinjaar lijken ze extra actief en nemen ze steeds meer ruimte in in het publieke debat:  bijbelfanatici, zich tegenwoordig heel modern Creationisten noemend. Deze lieden wijzen iedere bewijsvoering rondom het ontstaan van (het leven op) de aarde keihard af en zetten daar de letterlijke tekst van de bijbel tegenover. Dat mensen zulke nonsens geloven is wat mij betreft prima. Het wordt pas storend wanneer deze fantasten het bijbelse scheppingsverhaal gaan presenteren als serieus alternatief voor de werkelijke wetenschappelijke verklaringen, dus als een gelijkwaardige theorie. Hun invloed blijft niet beperkt tot Urk en mag wat mij betreft niet onderschat worden. Zelfs onze voormalige minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen gaf in de vorige kabinetsperiode te kennen dat Creationisme wat haar betreft op scholen onderwezen diende te worden. Een grote schande en ik verbaas me er nog steeds over dat deze uitspraak nauwelijks aandacht heeft gekregen in Nederland. 150 jaar na de publicatie van the origen of species gaan de creationisten helemaal los en voeren ze landelijk campagne middels het huis-aan-huis verspreiden van bijbelse lariekoek. Het is toch helemaal van de zotte dat wetenschap moet concurreren met sprookjes. Via Edward kwam ik op een leuke tegenactie terecht: Terug Naar Je Maker. Godzijdank, een tegengeluid. Doe mee!

Five O'Clock Heroes, Doornroosje Nijmegen 22/2/2009

Twee jaar geleden werd ik op Pinkpop aangenaam verrast door het Brits/Amerikaanse kwartet Five O'Clock Heroes. Direct daarna werd ik gepakt door de lekkere, melodieuze frisse postpunk die het album Bend to the Breaks van het eerste tot het laatste nummer tot een van de leukste britpopplaten van het jaar maakte. Hun eigen show in de Effenaar even later was nog steeds aardig, maar daar wist bandleider Anthony Ellis me niet meer te verrassen, vooral omdat hij live te weinig sprankelde.

Ondertussen is album nummer twee geruisloos binnengeslopen, zijn de Heroes weer flink aan het touren in het clubcircuit en worden ze alweer zo goed als genegeerd in de media. Dat Doornroosje voor dik driekwart was gevuld vond ik daarom best opmerkelijk. Maar nog opvallender vond ik het enthousiasme van het publiek, en deze keer niet alleen bij een bekend liedje. Soms kan het handig zijn als je geen giga indie-hit in je setlist hebt staan, wat betekent dat het publiek niet speciaal voor een enkel liedje komt.

Album twee Speak Your Language kent een handjevol sterke momenten maar vind ik toch een stuk minder boeiend dan het rechtlijnigere debuut. Daarom was het wel zo lekker dat Ellis de show opende met een groot aantal nummers van die plaat. De (sterkste) nummers van Speak Your Language werden er pas nadat de stemming er vol inzat doorheen gewoven. Daarbij leek het alsof Ellis gepakt was door het heersende carnavalsvirus, zo vrolijk, spraakzaam en grappig was hij zondagavond.

Zeker, FOCH is niet groots (niet bijvoorbeeld de uitmuntende klasse van the Rifles of de genialiteit van Franz F) noch heeft het die pretentie, maar door de grote hoeveelheid leuke liedjes en ontwapenende presentatie verdienen ze wat mij betreft iets meer aandacht . En aub een plekje op de affiches van Pink- en Pukkelpop.

 

Buzz: Je moet de groente(sappen) van HAK hebben

Net als Martine Bijl wil ik al jaren de groente van HAK hebben, althans wanneer het een keertje niet vers kan. Ik ben sowieso gek op groente! Met fruit heb ik daarentegen helemaal niks. Gepiel bij het pellen, vies aanvoelende velletjes, brrrrr. En van appels krijg ik puistjes. Geperst fruit, daar houd ik dan wel weer van. Wat een uitkomst dus, dat ik via Buzzer in aanraking kwam met Hak Fruit Fusion. Een doos vol flesjes sap, om te proeven en te laten proeven. De zoveelste leuke Buzzcampagne!

Het concept: HAK - bekend van groentenconserven (en Martine Bijl) - lijkt zich op de druk bevochten markt van fruitsappen te begeven maar doet het toch nét wat anders. In de eerste plaats om te doen waar ze goed in is: groente conserveren. Aan twee soorten fruit wordt één groente toegevoegd. De boel wordt ook nog eens verantwoord, met behoud van al het goede, lang houdbaar gemaakt en hoeft niet in de koeling te worden bewaard.

De fusions die HAK aanbiedt lijken op het eerste gezicht erg vreemd maar blijken toch uitstekend te werken en dus te smaken. Vitaal Oranje combineert sinaasappel, mango en wortel waarbij de lekkere smaak vooral wordt bepaald door de mango. Gezond Rood bestaat uit druiven, bessen en schrik niet: bietjes. Fris Groen is de combi appel, ananas en komkommer.

Vitaal Oranje is met afstand mijn nummer één. Gezond Rood is een lekkere dorstlesser met een subtiel bittertje van de bietjes. Fris Groen is mij niet fris genoeg en te zoet. Maar dat is alleen maar mijn mening. De tien mensen die ik totnu heb laten proeven laten uiteenlopende meningen horen.

Zegt het voort: je moet het sap van HAK hebben!

NB. Bij buzzpionier Cogmios meer buzzpraat hierover.

 

Greg Dulli & Mark Lanegan, Patronaat Haarlem 22 januaru

Live muziek, het blijft - als het goed is ten minste - een onvoorspelbare bezigheid. Meestal zit het mee, soms ook zit het tegen. Mijn eerste concert van 2009 viel ronduit tegen. Toegegeven, ik had er niet zoveel zin in, ik ben lang niet zo'n Lanegan/Dulli fan als Karen. Toch werd ik door hun live werk iedere keer weer - in welke hoedanigheid dan ook (Twilight Singers/Gutter Twins/Lanegan&Campbell) - behoorlijk ingepakt. In Haarlem stond er echter een speciale, volledig acoustische set op het programma.

Een gewaarschuwd mens...

Dus stonden we in een (schandalig) volgepropt Patronaat eerst te gruwelen bij het voorprogramma en moesten we tot kwart voor tien wachten op the Masters of Darkness. De extreme drukte maakte het sowieso al niet prettig, het gebodene van beide heren + gitarist David Rosser stelde mij daarbij ook nog eens flink teleur. De combi Dulli / Lanegan staat bij mij voor zware, slepende, dreigende rock. Ontdoe die liedjes van hun zware elektrische lading en er blijft weinig over. Acoustisch spel kan op zich erg boeiend zijn maar dan moeten nummers die daar in de kern niet geschikt voor zijn flink op de schop worden genomen. Helaas, daar was geen sprake van. Waardoor een schamel hoogtepuntje van de avond kwam uit de mond van Mark Lanegan toen hij zich wist te herinneren dat hij met Greg een paar jaar geleden nog in Nijmegen had gezongen (verslag). Ook daar was ik bij maar sjonge, het verschil met die uitzinnige avond was gigantisch.

Afijn, missers kun je wel eens hebben. Gelukkig hadden we een leuk hotelletje geregeld én een dag vrij zodat we er vrijdag een heerlijk dagje Haarlem van hebben gemaakt. En dat smaakte juist wel naar meer.

(voor een andere kijk op het concert van de dag ervoor, klik hier)